Ik had als kind dat wanneer ik lekker of mooi snoep had, ik het bewaarde. Totdat het niet meer goed was. En dan kon ik het weggooien. Soms heb ik dat gedrag nog steeds wel een beetje…
In Gatlinburg in Tennessee, kocht ik heerlijke caramel. Caramel dat niet aan je tanden bleef plakken. Ik mocht het in het winkeltje zelfs proeven. Ik besloot een doosje mee te nemen. De caramel werd voor mij in mooie blokjes gesneden. Dat ging mee naar huis. Dacht ik. Want je raadt het misschien al: de blokjes caramel veranderden in een kleverige massa waar water op dreef en wat er niet meer zo smakelijk uitzag. Het werd niet veel later dan ook opgegeten door een vuilnisbak. Eeuwig zonde.
In New York kocht ik chocoladerepen als souvenirs. Niet het meest slimme souvenir, ik weet het. Toen ik thuiskwam en mijn broertje wilde verrassen met een reep chocolade met bacon, bleek het wit uitgeslagen te zijn. Die lieverd heeft het toch opgegeten. Mijn chocoladerepen met de smaak red velvet en dulche de leche hadden ook last van deze chocoladeziekte en smaakten niet meer zo lekker.
Volgende keer doe ik niet zo zuinig en eet ik gewoon alles in 1x op..
